مقدمه: از سال 1365 لغایت 1385، به مدت 20 سال، نزدیک به 2010 مورد پیوند کلیه (عمدتا از دهندگان غیرفامیل) در مرکز هاشمی نژاد انجام شده است. بعد از انجام عمل پیوند کلیه، به خاطر دریافت داروهای ایمونوساپرسیو، عوارضی از قبیل افزایش ریسک عفونت های باکتریال، ویرال و قارچی و همچنین بدخیمی های گوناگون، در بیماران گزارش گردیده است. با گذشت نزدیک به 20 سال از اعمال جراحی پیوند در ایران، گزارشات متعددی از موارد بدخیمی بدست آمده است. معرفی بیمار: بیمار خانم 18 ساله ای است که برای مدت 6 ماه، تحت همودیالیز نگهدارنده (Hemodialysis=HD) درمان می شد و در دی ماه 1382، از دهنده فامیل پدر، بیمار پیوند کلیه (Transplantation=Tx) شده است. بیماری اولیه او، نفروپاتی ناشی از رفلاکس بود که در طول ماه اول بستری، کلیه پیوندی به صورت حاد پس زده شد و تحت درمان با آنتی بادی ضد لنفوسیتی قرار گرفت. 2 ماه پس از عمل پیوند، با درمان 3 گانه سیکلوسپورین به مقدار 150 میلی گرم روزانه، مایکوفنولات موفتیل با دوز 1 گرم روزانه و پردنیزولون به میزان 7.5 میلی گرم، با کلیه پیوندی طبیعی مرخص گردید. بیمار با فاصله کوتاهی، با تب، پرمویی شدید بدن و ضعف شدید اندام های تحتانی مراجعه کرد که احتمال مسمومیت با سیکلوسپورین و عفونت cytomegalovirus) CMV) مطرح می شد. کاهش دوز سیکلوسپورین و درمان با gancyclovir تزریقی و خوراکی انجام شد. پس از گذشت 5 ماه از پیوند، بیمار دچار تشدید ضعف پاها، بدون علایم نورولوژیک شد و بعد از بروز دو حمله تشنج، در حضور کار کلیه پیوندی طبیعی، سی تی اسکن انجام شد، که در آن ضایعات فضاگیر در اندازه های متفاوت در مغز گزارش شد. آبسه مغزی عفونت Toxoplasmosis و بدخیمی های نورولوژیک برای بیمار مطرح گردید. بیمار تحت درمان کامل آنتی بیوتیکی قرار گرفت و ضمن انجام روشهای تشخیصی مربوطه نظیر اسکن مغزی و آزمایشهای سرولوژیک، 2 هفته پس از بستری مجدد فوت کرد. میکرواتوپسی بعد از مرگ، glioblastoma در مغز را گزارش کرد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های سی تی اسکن و بیوپسی مغز، می توان نتیجه گرفت که بایستی در این گونه بیماران، در صورت بروز ضعف عمومی و پیشرونده اندام ها، سایر تشخیص های افتراقی دیگر غیر از مسمومیت دارویی و یا پدیده های عفونی مدنظر باشد. همچنین با توجه به عدم شیوع و غیرمعمول بودن و سیر کوتاه بروز گلیوبلاستوما، احتمال وجود تومور قبلی که با ایمونوساپرسیو بروز کرده، در این بیمار مطرح می شود.

مقدمه: بیماری گال با تظاهرات بالینی معمول در افراد سالم مشاهده می شود این بیماری در زمینه فقر بهداشتی و اقتصادی و در زمان های زلزله، جنگ شایع می شود. گال نروژی یک نوع شدید و غیر معمولی بیماری است که با تعداد صدها تا هزاران مایت سارکوپت اسکابیه متمایز می شود و ممکن است در اثر تشخیص اشتباه و تاخیر در درمان منجر به بروز اپیدمی گردد.معرفی بیمار: در این گزارش بیماری با عفونت شدید و غیر معمولی گال معرفی می شود که در زمینه سرکوب ایمنی متعاقب پیوند کلیه ایجاد شده است. یک خانم 33 ساله تحت درمان ایمونوساپرسیو به علت پیوند کلیه دچار عفونت شدید و وسیع گال گردید و به سرعت تعداد زیادی از افراد در تماس نزدیک با خود را آلوده کرد.نتیجه گیری: در برخورد با بیماران پیوندی مبتلا به درماتوزهای غیر معمول و شدید و خارش دار باید به فکر این عفونت افتاد تا با تشخیص به موقع و درمان مناسب بتوان از عواقب زیانبار احتمالی آن جلوگیری گردد.

مقدمه: تغییر در سطح سرمی یون پتاسیم می تواند سبب افزایش موربیدتی و مورتالیتی در بیماران گیرنده پیوند کلیه گردد. لذا این پژوهش با هدف بررسی تغییرات این یون در بیماران گیرنده کلیه انجام گردید. مواد و روش ها: طی یک کارآزمایی بالینی تصادفی ساده که بر روی 40 بیمار به مدت یک سال پذیرفت سطح پتاسیم سرم قبل و بعد از پیوند کلیه و در زمان آناستوموز شریان کلیوی و همچنین بعد از برقراری ادرار مورد اندازه گیری قرار گرفت. تمامی بیماران بطور یکسان تحت بی هوشی عمومی قرار داشتند. پیش درمانی توسط فنتانیل (2 میکروگرم/ کیلوگرم) صورت پذیرفته و القای بی هوشی توسط تیوپنتال سدیم (5 میلی گرم/ کیلوگرم) صورت گرفت. انتوباسیون توراشه توسط آنزاکوریوم (0.6میلی گرم/ کیلوگرم) تسهیل گردید. ادامه بی هوشی با N2O و 50O2 درصد، هالوتان 0.1 درصد و فنتانیل (1میکروگرم/ کیلوگرم) در هر 30 دقیقه انجام شد و فشارخون بیمار در محدوده 20 ± درصد مقدار فشارخون پایه حفظ شد. یافته ها: کمترین میانگین سطح سرمی پتاسیم در زمان آناستوموز بوده (0.24 ± 3.5 میلی مول/ لیتر) و کاهش آن در مقایسه با قبل از عمل با میانگین (0.48 ± 4.4 میلی مول/ لیتر) رخ داده است. حداکثر سطح سرمی پتاسیم قبل از عمل جراحی (5 میلی مول/ لیتر) بود که پس از جراحی برابر با (4.7 میلی مول/ لیتر) گزارش گردید. نتیجه گیری و توصیه ها: باتوجه به نتایج به دست آمده چنین استنباط می شود که تغییرات ایجاد شده در سطح پتاسیم در محدوده طبیعی حفظ گردیده است. بنابراین ارزیابی مناسب قبل از عمل جراحی، هیپرکالمی یک رخداد نادر در بیماران گیرنده پیوند کلیه می باشد.

سابقه و هدف: درگیری دستگاه گوارش از علل morbidity و مرگ و میر در گیرنده های پیوند کلیه است. بین 1 و 6 ماه پس از پیوند بیمار مستعد به عفونتهای دستگاه گوارشی می گردد. پاتوژن ویروسی اصلی که در بیماران پیوندی دستگاه گوارش را گرفتار می کند CMV است. بروز بیماری فعال آن در بیماران سروپاژیتیو حدود 25% است. بیماری CMV همراه با اختلالات دستگاه گوارش باعث افزایش بارز در مرگ و میر گیرنده های پیوند می گردد.گزارش مورد: آقای ل.ن 58 ساله سه هفته پس از عمل پیوند کلیه بعلت ضعف و بیحالی و کاهش سطح هوشیاری در بیمارستان بستری گردید. بتدریج علایم بصورت حساسیت مختصر در ناحیه ربع تحتانی چپ ایجاد شد. در رادیوگرافی شکم هوای زیر دیافراگم جلب توجه می کرد. بیمار تحت عمل لاپاراتومی قرار گرفت و پرفوراسیون سیگمویید مشخص گردید. طبق جواب پاتولوژی از نمونه تکه برداری روده و نیز PCR از خون تشخیص CMV colitis محرز شد. بیمار تحت درمان با گان سیکلوویر و آنتی بیوتیک وسیع الطیف قرار گرفت ولی بدلیل Sepsis ناشی از انتشار عفونت 5 روز پس از لاپاراتومی فوت نمود.نتیجه گیری: بیماری CMV در گیرنده های پیوند کلیه می تواند مرگبار باشد. ممکن است علیرغم درگیری وسیع، علائم بالینی بسیار جزیی باشند. لذا در 6 ماه اول پیوند، شک بالینی زیاد به این بیماری درگیرنده های پیوند کلیه حائز اهیمت ویژه می باشد.

پیش زمینه و هدف: عوارض ارولوژیک در %1_%30 از گیرنده های پیوند کلیه رخ می دهد. این عوارض شامل: تنگی حالب که می تواند هر قسمت از آن را از UVJ )شایع ترین محل( تا UPJ درگیر کند، لیک ادراری، نکروز ایسکمیک حالب، رفلاکس، فیستول ادراری، هماچوری و تشکیل سنگ است. چندین تکنیک جراحی برای درمان این عوارض به کار می رود که یکی از آنها یورتروپیلوستومی با استفاده از حالب گیرنده است. در این مطالعه ما نتایج یورتروپیلوستومی با استفاده از حالب گیرنده را در 7 بیمار پیوند کلیه که دچار عوارض حالبی شده اند بررسی می کنیم و مزایا و معایب و عوارض این روش را بیان نموده و نتیجه خواهیم گرفت که آیا یورتروپیلوستومی با استفاده از حالب گیرنده می تواند جانشین مناسبی برای درمان عوارض حالبی بیماران پیونده کلیه باشد یا خیر؟مواد و روش کار: این مطالعه به صورت توصیفی طراحی شد. جامعه آماری شامل بیماران پیوند کلیه ای بود که از بهمن سال 1383 تا بهمن سال 1384 به دلیل عوارض حالبی به مرکز پیوند کلیه ما مراجعه نموده اند و تحت یورتروپیلوستومی با استفاده از حالب گیرنده قرار گرفته اند. داده های لازم از طریق مصاحبه با بیماران و معاینه و پرونده پزشکی و درمانگاهی آنان جمع آوری و ثبت شد و در پیگیری های بعدی بیماران این داده ها کنترل شد. نشت ادراری، عفونت ادراری علامت دار، تب، هیدرونفروز در کلیه پیوندی و گیرنده قبل و بعد از عمل، درد فلانک و Cr قبل و بعد از عمل و سابقه عمل ناموفق قبلی مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: از 128 بیمار که تحت پیوند کلیه قرار گرفتند 10 بیمار دچار عارضه حالبی شدند (%7.8) که 7 بیمار تحت عمل یورتروپیلوستومی قرار گرفتند. از 7 بیمار که تحت یورتروپیلوستومی قرار گرفتند 4 بیمار تنگی حالب دیستال، 2 بیمار نکروز حالبی و یک بیمار تنگی محل اتصال حالب به لگنچه داشت. نشت ادراری، درد فلانک در هیچ بیماری دیده نشد. یک بیمار UTI علامت دار داشت که با درمان طبی بهبود یافت. در یک بیمار که هیدرونفروز شدید در کلیه گیرنده راست قبل از عمل داشت 2 ماه پس از عمل دچار پیونفروز شد. در 6 بیمار دیگر کارکرد کلیه پیوندی بهبود پیدا کرد و بیماران پس از عمل مشکلی نداشتند.نتیجه گیری: یورتروپیلوستومی با استفاده از حالب گیرنده می تواند جانشین مناسبی برای درمان عوارض حالبی بیماران پیوند کلیه باشد.

برای مقایسه اثر بستن با کوتر کردن لنفاتیک های گیرنده روی شیوع لنفوسل پس از پیوند کلیه هتروتوپیک کلاسیک با دهنده زنده این مطالعه در 578 پیوند کلیه در سالهای 1371تا 1378 در بیمارستان بقیه اله الاعظم (عج) انجام شد. در 341 نفر لنفاتیک های عروق ایلیاک گیرنده کوتر و سپس قطع شدند و در 237 نفر لنفاتیک ها قطع نشدند و یا پس از قطع لیگاتور به کمک نخ غیر قابل جذب انجام شد. شیوع لنفوسل که احتیاج به روش های تهاجمی داشته باشد در گروه مطالعه در طول مدت پیگیری (متوسط 43 ماه) صفر و در گروه شاهد تنها یک مورد بود که مقایسه دو گروه تفاوت معنی داری نشان ندارند (P=0.47) به نظر می رسد در پیوند کلیه از دهنده های زنده لیگاتور عروق لنفاتیک گیرنده مزیتی بر کوتر کردن آن ندارد.

سلولهای HEK 293 به عنوان سیستم ترانس فکشن گذرا از مفیدترین سیستمهای بیان ژنی جهت مطالعه خصوصیات فیزیولوژی و فارماکولوژی گیرنده های گابا می باشد. خصوصیات بیان ژنی این سلولها با کانالهای طبیعی (گابا) نزدیک بوده و محیط داخل سلولی آنها در مقایسه با سایر سیستمهای بیان ژنی، مشابه (بافت عصبی) می باشد. از آنجایی که mRNA های گابا مانند گاما 3 در این سلولها به طور معنی داری یافت شده است، در تفسیر نتایج مطالعاتی که ژنهای گابا در سلولهای HEK بیان می شوند به ویژه آنهایی که سطح عملکرد پایینی دارند باید توجه لازم مبذول شود. در این مطالعه mRNA درون زاد زیر واحد های a1, a2, g1 , g2 گابا با استفاده از PCR و real time PCR بررسی شد. نتایج این مطالعه نشان داد که mRNA هیچ کدام از گیرنده های گابا مورد مطالعه در سلولهای HEK 293 بیان نمی شوند. نتایج این مطالعه همچنین معرف آن است که دودمان سلولی HEK 293 می تواند جهت بیان و مطالعه فیزیولوژی و فارماکولوژی گیرنده های نوترکیب گابا به کار گرفته شود.

مقدمه: پیشرفت علوم پزشکی و در نتیجه افزایش امکان پیوند کلیه موفق، حتی در بیمارانی که بیماری های پیچیده، تعداد اعمال پیوند کلیه رشد زیادی داشته و این افزایش تعداد، نیازهای جدیدی را به وجود آورده که یکی از مهمترین آنها مساله هزینه و مدیریت منابع مالی است. هدف این مطالعه، بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیمار در بیمارستان است؛ که یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده هزینه پیوند در بیماران پیوند شده؛ می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال های 1381-1379 در گیرندگان کلیه بستری در بخش کلیه در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. عوامل بررسی شده عبارتند از جنس، سن، علت نارسایی کلیه، وزن، قد، گروه خونی، مدت زمان دیالیز، شاخص های ایمونولوژیک، سابقه پیوند، داروی مصرفی برای سرکوب سیستم ایمنی، عوارض پس از جراحی و وجود یا عدم وجود بستری مجدد در مورد گیرنده کلیه و همچنین اطلاعات مربوط به جنس، سن، نسبت دهنده کلیه و گیرنده، گروه خونی و نوع اهداکنندگان، جسد یا زنده، نسبت فامیلی دهنده و گیرنده در پرسشنامه ثبت شد. اطلاعات جمع آوری شده سپس با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تی پردازش گردید.نتایج: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که از میان تمام عوامل مورد بررسی، تنها دو متغیر یعنی طول مدت دیالیز پیش از پیوند و نسبت دهنده و گیرنده کلیه، با طول مدت بستری ارتباط معنی داری داشت (P=0.05).نتیجه گیری: براساس نتایج بدست آمده از این تحقیق که همانندی ژنتیک و طول زمانی دیالیز را در جهت کاهش طول مدت زمان بستری بیماران پیوندی و در نتیجه کاهش هزینه های پیوند بسیار موثر نشان داد؛ اقدام به افزایش پیوند از اقوام نزدیک و همچنین تلاش در جهت انجام سریع تر پیوند در بیماران در نوبت پیوند توصیه می گردد.

زمینه و هدف: از سال 1365 تا کنون حدود 1760 مورد پیوند کلیه در بیمارستان هاشمی نژاد انجام شده است. نتایج 1350 مورد پیوند در سال 2000 میلادی در کتاب clinical transplant به چاپ رسیده است. در سال های اخیر، موارد پیوند کلیه از دهنده غریبه به طور قابل توجهی افزایش یافته و داروی تضعیف کننده سیستم ایمنی جدیدی به نام Mycophenolate Mofetil (MMF) جایگزین ایموران گردیده است. مطالعه حاضر جهت تعیین نتایج کوتاه مدت و دراز مدت پیوند کلیــه در محدوده سال هــای 1383-1374 و عوامل موثر بر آن و هم چنین مقایسه آن با نتایج سال های 1374-1365 انجام شده است. روش بررسی: مطالعه انجام شده از نوع گذشته نگر بود. براساس تاریخ انجام پیوند، بیماران به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول (محدوده سال های 1374-1365) شامل 863 بیمار، 572 مرد (3/66%) و 291 زن (7/33%) بودند، متوسط سن در این گروه 9/10±4/33 سال بود. در 365 (4/42%) گیرنده، اهدا کننده کلیه از فامیل و بقیه از غریبه بود. رژیم درمانی در اکثریت بیماران گروه دوم شامل سیکلوسپورین، ایموران و پردنیزولون بود. گروه دوم (محدوده سال های 1383-1374) شامل 878 گیرنده که 527 مورد مرد (60%) و 351 زن (40%) بودند. متوســط ســن در ایــن گــروه 12±38 سال بود. در 812 (5/92%) گیرنده، کلیه از دهنده غیــر فامیل اهدا شده بود. 613 نفر از کل 78 گیرنده کلیــه، در زمان مطالعــه تحــت درمان با MMF بودند. جهت بررسی نتایج از برنامه آماری spss 9.1 استفاده شــد. بــرای مقایسه دو گروه از آ‍زمون های T test و Chi-Square و Logistic regression analysis و بــرای بررسی بقا و عوامل موثر بر آن از روش های Kaplan-Meier و log rank test استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بقای بیماران در این دو دوره تفاوت چشمگیری نشان نمی دهد 28/0=P. ولی بقای کلیه پیوندی به طور معنی داری نسبت به قبل بهبود یافته است. (بقای یک ساله، 76/90% نسبت به 02/85%، 5 ساله 7/74% نسبت به 32/65% و 8 ساله 6/61% نسبت به 6/54%، P<0.001).نتیجه گیری: در میان فاکتورهای سن و جنس گیرنده، زمان پیوند، پیوند از فامیل نسبت به غریبه، جنس و سن دهنده در رژیم درمان، تنها عامل موثر در بهبود بقای پیوند کلیه در مطالعه ما جایگزینی MMF به جای ایموران در رژیم درمانی بود (P<0.05). بهبود بقا کلیه پیوندی در محدوده سال های 1383-1374 نسبت به دوره گذشته اثرات سودمند داروی MMF را نشان می دهد که تاثیر منفی افزایش موارد پیوند از غریبه را پوشش می دهد.